fotomargines.pl!

Fotograf tygodnia #20 Baldovino Barani

Paweł — Sun, 05 Sep 2010 21:20:04 +0000

Po wakacyjnej przerwie powracam z moim ulubionym tematem. Akurat tak się złożyło, że powrót ten przypada w okrągłą liczbę odsłon niniejszego cyklu prezentacji. Już kiedyś zastanawiałem się kogo wyróżnić właśnie jako fotografa tygodnia numer 20. Stało się to jasne kilka dni temu, gdy natrafiłem na włoskiego artystę, fotografa mody Baldovino Barani. I to w zasadzie tyle co mogę o nim powiedzieć. Strona internetowa nie podaje w zasadzie żadnych informacji poza e-mailem a na wysłaną korespondencję Włoch póki co nie odpisał. Obok zdjęć tworzących „The Prophet” trudno przejść obojętnie. Klimat zbudowany niezwykłym miejscem, betonowymi konstrukcjami chroniącymi brzeg jakiegoś górskiego jeziora, bardzo charakterystyczną modelką i czarno-białą fotografią zupełnie mnie powalił.

Artysta nie ma zresztą kłopotów z kreatywnym fotografowaniem mody, czego przykładem jest chociażby sesja… 3D! Więcej zdjęć znajdziecie tutaj oraz na stronie www.baldovinobarani.com. Fotografa w akcji można zobaczyć w serwisie Flickr.

Galerie polskich miast w trybie pełnoekranowym

Paweł — Sun, 05 Sep 2010 20:46:34 +0000

Na każdym kroku jesteśmy świadkami zmian jakie dokonują się w naszych miastach. Coś w nich powstaje, coś zanika, każde miasto ma i tworzy własną niepowtarzalną historię. Wiele z nich w przeciągu kilku ostatnich lat odmłodniało, a ich infrastruktura została zmodernizowana i odrestaurowana. Naszym zdaniem jest sens to pokazać, a najlepszym środkiem do tego jest fotografia – piszą na swojej stronie organizatorzy projektu Galerie Miast (pressF11.pl). Chcą oni dotrzeć do mieszkańców poszczególnych miast i zachęcić ich do fotografowania swoich okolic oraz publikacji zdjęć.

Cechą szczególną pomysłu jest nastawienie na tryb pełnoekranowy przeglądarki, stąd adres www.pressF11.pl (po naciśnięciu klawisza F11 możemy przeglądać strony internetowe w tym właśnie trybie). Organizatorzy piszą o tym tak: W dobie mediów internetowych, mamy coraz więcej miejsc gdzie można opublikować własne zdjęcia i zobaczyć prace innych. Jednak w tym gąszczu fotogalerii, fotoblogów i różnych portali poświęconych tej formie sztuki, z trudnością odnajdujemy strony, gdzie w komfortowych warunkach mamy szansę obejrzeć miejsca w których mieszkamy. Często dostęp do zdjęć jest utrudniony logowaniem, a jeszcze częściej, dostępna jakość lub rozmiar zdjęć pozostawiają wiele do życzenia . Stąd nasz pomysł aby każdy z dowolnego miejsca ziemi, po naciśnięciu F11 swojej klawiatury, mógł bez przeszkód, łatwo i przyjemnie, zobaczyć dane miasto na pełnym ekranie.

Aktualnie dostępne są galerie z Katowic i Olkusza. Nie wiadomo kto jest ich autorem a zdjęć nie jest zbyt dużo ale trzymamy kciuki za ten pomysł.

widok strony projektu w trybie pełnoekranowym

(źródło: Facebook)

Fotografie Stanisława Markowskiego w albumie „Ku wolności”

Paweł — Fri, 03 Sep 2010 14:33:09 +0000

Właśnie zakończyły się obchody 30. rocznicy Sierpnia 1980. Niejako przy tej okazji wczoraj odbyła się promocja albumu krakowskiego fotoreportera Stanisława Markowskiego. Jutro, w sobotę 4 września o godz. 10.30, na pl. o. Adama Studzińskiego przy Krzyżu Katyńskim pod Wawelem zostanie otwarta plenerowa wystawa zdjęć Stanisława Markowskiego „Ku Wolności„. Następnie o godz. 17 na Rynku Głównym, od strony Ratusza, z okazji 30-lecia „Solidarności” i ponownego wmurowania płyty „Nie oddamy Sierpnia” rozpocznie się koncert „Pieśni Wolności” Piotra Bożyka i Stanisława Markowskiego.

Album został wydany nakładem wydawnictwa Fabri. Zawiera on fotografie dokumentujące zdarzenia z lat 1977 – 1989. Wstęp do albumu stanowi tekst Marianny Popiełuszko, matki błogosławionego duszpasterza „Solidarności”. Na stronie można zobaczyć fotorelację ze spotkania z autorem oraz zamówić publikację (110zł).

Stanisław Markowski. Twórca fotografii faktu. Debiutował w 1971 roku dwiema wystawami fotografii: „Klimaty Krakowa” oraz „Przedmieście”, poświęconą częstochowskiej dzielnicy swego dzieciństwa – Zawodzie. Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów i galerii, m.in. w Warszawie, Wrocławiu, Łodzi, Bielsku Białej, Częstochowie, Kielcach, Krakowie, Lozannie, Tel Awiwie, Bostonie. Prezentował swoje prace na licznych wystawach w kraju i zagranicą. Najbardziej znane to: „Podróże w miejscu”, „Świat którego już nie ma – Krakowski Kazimierz dzielnica żydowska”, „Gdańsk Sierpień 80” (wspólnie z Witoldem Górką), „A mury runą…”, „Ojczyzno moja…”. Współtworzył słynną wystawę „Fotografie z lat 1956, 1968, 1976, 1980…”.

W związku ze swoją działalnością fotograficzną był inwigilowany i szykanowany przez służbę bezpieczeństwa. IPN przyznał mu status pokrzywdzonego. Głównym miejscem prezentacji zdjęć Stanisława Markowskiego są albumy. Zrealizował ich ponad dwadzieścia, m.in.: „Ziemia zbawiciela”, „Pejzaż święty – polskie kościółki drewniane”, „Dwór polski”, „Katedra na Wawelu”, „Klimaty Krakowa”, „Fascynacje – ziemia polska”. Trzy spośród nich otrzymały tytuł „Najpiękniejsza Książka Roku” Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. W podziemnym wydawnictwie PWA wydał album „Świadectwa – Polska po 13 grudnia w fotografii”.

Został uhonorowany wieloma nagrodami i odznaczeniami, m.in. w 1977 roku medalem im. Jana Bułhaka Związku Polskich Artystów Fotografików za wybitne osiągnięcia w dziedzinie fotografii, a w roku 1988 Nagrodą im. Eugeniusza Lokajskiego (fotografa Powstania Warszawskiego), przyznaną przez Stowarzyszenie Niezależnych Dziennikarzy.

Stanisław Markowski w czasie Nowohuckiego Festiwalu Filmowego w 1949 Club, 2009

Przy okazji wydania albumu „Dziennik Polski” przeprowadził wywiad z artystą, który częściowo cytujemy:

- Boże Ciało 1976 i 1977 r. Procesje prowadzone przez kardynała Karola Wojtyłę. Dlaczego to właśnie fotografie późniejszego papieża Polaka otwierają album o wiele mówiącym tytule „Ku Wolności”.

- Z wielu powodów, także osobistych. Jednak najważniejszy był ten, że podczas procesji w 1977 r. Karol Wojtyła po raz pierwszy publicznie odniósł się do śmierci Stanisława Pyjasa. Podziękował nam, młodym, za patriotyczną postawę, mówił o zakłamaniu środków przekazu. To było świeżo po tzw. Czarnym Marszu studentów pod Wawel i bojkocie juwenaliów. Po raz pierwszy od 1968 r. daliśmy wyraźny znak niezgody na bezprawie i kłamstwa władzy. To był czas kształtowania się krakowskiej opozycji. Pierwszy krok „ku wolności”.

- Pamięta Pan sierpień 30 lat temu? Co Pan wtedy robił?

- Spędzałem czas z rodziną w Zakopanem. Ale zamiast chodzić po górach, siedziałem przy radiu, wychwytując informacje o strajkach z „Wolnej Europy”. Gdy usłyszałem o Stoczni Gdańskiej, nie zastanawiałem się ani chwili: nie może być tak jak w 1970 r., że nie będzie zdjęć. Żona zrozumiała. Przez Koluszki, Warszawę razem z kolegą ze Związku Polskich Artystów Fotografików – Witkiem Górką – dotarliśmy do Gdańska.

- Wtedy w Gdańsku wrzało, ale wy nie znaliście nikogo ze strajkujących. Jak dostaliście się za bramę stoczni?

- W Gdańsku była wówczas niesamowita atmosfera. Dotarliśmy tam samolotem, aby zgubić ewentualny esbecki ogon, a potem taksówką do stoczni. Taksówkarz nie wziął ani grosza, mówiąc: „Tu jest Wolne Miasto Gdańsk. Nasi nie płacą”. Gorzej było przed samą bramą. Nie chciano wpuścić polskich dziennikarzy. Nie ufano im po fali kłamstw, którymi nas karmiły gazety. Wyciągnęliśmy legitymacje Związku Polskich Artystów Fotografików. – „Artyści?!” – usłyszeliśmy. „Bardzo proszę, wchodźcie, potrzebujemy artystów! Są już z nami tacy, co grają i śpiewają”.

- Czy to, co zobaczyliście w środku, było dla Pana zaskoczeniem?

- Zaskoczyła mnie atmosfera skupienia. Służby strajkowe były doskonale zorganizowane, ludzie zdyscyplinowani. Bali się, aby nie powtórzyła się sytuacja z 1970 r., ale jednak trwali. Fascynowały mnie twarze stoczniowców: zmęczone, skupione, zamyślone, pełne nadziei. Biła z nich powaga i determinacja. Zaskakujące, że były zupełnie inne niż twarze ludzi z szarej peerelowskiej rzeczywistości, których codziennie mijałem na ulicy.

- Ile wykonał Pan zdjęć dokumentujących walkę rodzącej się „Solidarności” ze służbami PRL?

- Nigdy nie liczyłem, ale myślę, że kilkanaście tysięcy. Fotografia miała być moją pasją (kończyłem geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim), ale zaskoczyła mnie epoka, w której przyszło mi żyć. Historia niespodziewanie pchnęła mnie ku innej pasji: fotografii dającej świadectwo. Zdjęcia stały się moją bronią. Ja za ich pomocą walczyłem z tamtym systemem.

- Czy potrafiłby Pan wskazać w tej ogromnej liczbie zdjęcie najcenniejsze?

- Dobre pytanie. Najcenniejsze, bo najtrudniejsze? Najbardziej wartościowe? Najpiękniejsze? Jest takich sporo. Jan Paweł II na lotnisku w Balicach 22 czerwca 1983 r. Zatroskany. Aż trzyma się za głowę. Nie widać kontekstu tej sytuacji, czyli przemówień pożegnalnych oficjeli. Przed chwilą uśmiechał się do tłumów wiernych. Pogrzeb Bogdana Włosika. Nie poszedłem razem z innymi fotografami blisko rodziny, nie podtykałem rodzicom w twarz obiektywu. Ja wdrapałem się na drzewo. Sfotografowałem trumnę zabitego chłopaka z Nowej Huty, która płynęła w tłumie. A przy okazji jakiegoś człowieka, który wdrapał się na komin i unosił rękę w charakterystycznym geście zwycięstwa. Zomowiec na pasach. Karabin gotowy do strzału. I drugi z rakietnicą wycelowaną w obiektyw. Dostałem wtedy w ramię. Albo chłopiec w krótkich spodenkach rzucający kamieniami w kordon zomowców. Nie mogli sobie z nim poradzić. Wymiana ciosów trwała 20 minut, nie pomogła nawet armatka wodna. I to zdjęcie, które stało się publiczną własnością: trzej chłopcy biegnący z flagą. Zapadał zmrok. Robiłem je z IX piętra, z balkonu na os. Dąbrowszczaków. Oderwali się od demonstrantów pod Arką Pana w Nowej Hucie. Ucichł huk petard, krzyki, wystrzały. Wszyscy zamarli z przerażenia. Myśleliśmy, że biegną na zatracenie. Zdjęciom, zamieszczonym w albumie „Ku Wolności”, towarzyszą opisy, moje komentarze i refleksje, które pozwalają lepiej zrozumieć tamten czas.

(źródło: Dziennik Polski, www.fabri.com.pl)

13 do kwadratu – fotografie Katarzyny Kryńskiej w Firleju

Paweł — Thu, 02 Sep 2010 15:18:45 +0000

Cykl zdjęć ’13 do kwadratu’ Katarzyny Kryńskiej to opowieści o ludziach i ich drogach życiowych. Ukazuje rzeczywistość nie zawsze łatwą, pełną wątpliwości i słabości. Jest też w niej radość zwykłych dni i nadzieja, która pozwala stawiać czoła wyzwaniom nawet w chwilach pełnych zwątpienia. Sentencje oraz aforyzmy łączą zdjęcia w pary i nadają im lekko ironiczne znaczenie. Tworzą w ten sposób pełne nowych znaczeń opowieści o wewnętrznym potencjale, potrzebie go wyzwalania i podejmowaniu ryzyka przy wyborze własnej ścieżki niezależnie jak bardzo jest kręta. ’13 do kwadratu’ to próba interpretacji życiowych wyborów na 169 sposobów.

Kasia Kryńska (ur. 1972). Ukończyła studia na Wydziale Architektury na Politechnice Warszawskiej (1999) oraz Europejską Akademię Fotografii (2005). Kryńska jako architekt, designer i fotograf żyje i pracuje w Warszawie. Swoje fotografie prezentowała na wystawach zbiorowych (Kobiety w Hadze i w Warszawie – Haga 2003, Streetphoto dla Marcinka – Warszawa 2007, Przejście w ramach interdyscyplinarnego projektu ‘The Promised City’ – Berlin 2010) i indywidualnych w Polsce i za granicą (Za pięć dwunasta – Kraków 2004, 13 do kawdratu – Warszawa 2005, Czas zanikania – Covilha 2009, Sześć kapeluszy – Dublin 2010). Laureatka konkursu fotograficznego 5th Annual Black&White Spider Awards w kategorii Still Life. Miłośniczka fotografii analogowej, używa aparatów średniego formatu Rolleiflex, Hasselblad i Holga.

Wernisaż: 24.09.10, Godz. 18:00
Miejsce: Firlej, ul. Grabiszyńska 56, Wrocław
Wystawa czynna do 17.10.10
Wstęp wolny

„Wymyślaj świat” – znamy najbardziej kreatywne fotografie sierpnia!

Redakcja — Thu, 02 Sep 2010 09:18:49 +0000

Za nami 3. edycja przeglądu fotografii kreatywnej „Wymyślaj świat!”. Tym razem szukaliście stosunkowo podobnych technik aby nas zaskoczyć. To błąd! :-) Zachęcamy do poszukiwania nowych pomysłów, innych niż długi czas naświetlania i rozmazywanie zdjęć. Nawet jeśli to stosujecie, warto aby temat uzasadniał taki zabieg estetyczny. Tym razem postanowiliśmy wyróżnić 3 prace, z których jedną nagrodziliśmy książką pt. „W kadrze” przekazaną przez wydawnictwo Galaktyka. Wszystkie zdjęcia ujęły nas uchwyceniem jakiejś szczególnej chwili, której byliście świadkami w momencie robienia zdjęć… Fotografia zwycięzcy - Krzysztofa Strzody – została wyróżniona po prostu za:

za wyjątkowo subtelną ulotność chwili…

A to 2 pozostałe wyróżnione prace:

Wszystkie nadesłane zdjęcia możecie zobaczyć w albumie na naszym Facebooku! Raz jeszcze dziękujemy za wszystkie nadesłane prace i prosimy o więcej już od dziś! Osoby, których prace nie zostały opublikowane powyżej mogą zgłosić ponownie swoje prace do IV edycji lub przesłać nowe propozycje. Finaliści (powyżej) również mogą startować w dalszej zabawie, przesyłając jednakże nowe zdjęcia.

Niniejszym rozpoczęliśmy IV edycję, w której też przyznamy książkę „W kadrze” abyście mogli dalej rozwijać swoją fotograficzną kreatywność.

IV edycja właśnie się rozpoczęła!

Dla przypomnienia, Wymyślaj świat to comiesięczny przegląd najbardziej kreatywnych zdjęć. Wiemy, że to kryterium bardzo szerokie i otwarte. Z jednej strony pozwala Wam na zupełną dowolność w przesyłanej twórczości. Z drugiej zdefiniowaliśmy 5 sugerowanych podejść do tematu:

widzenie rzeczy, miejsc, ludzi zwykłych – w sposób niezwykły
kreowanie rzeczywistości ciekawym pomysłem (np. historie układane z klocków lego i fotografowanie ich albo interpretacja przysłów na fotografiach)
klimaty miejsc codziennych, miejsc z podróży bądź swoich stanów emocjonalnych
surrealizm rzeczywistości zastanej lub dziejącej się w nas np. wykorzystywanie dziwnych filtrów lub elementów podczas fotografowania (ciekawe efekty), dziwne miejsca
fotografia otworkowa lub inny rodzaj technik szlachetnych i nie tylko jeśli chodzi o wymyślanie rzeczywistości na obrazie!

A może masz inny pomysł? Proszę bardzo – zaskocz nas! Na pojedyncze zdjęcia czekamy do końca miesiąca. Wtedy publikujemy 3 finałowe fotografie a najlepszą nagradzamy książką ufundowaną przez wydawnictwo Galaktyka - „W kadrze. Rozważania na temat wyobraźni fotografa”. 1 lipca automatycznie uruchamiamy kolejną edycję przeglądu!

Oto proste reguły gry:

zgłoszenia przesyłacie wyłącznie mailem na adres mysl@fotomargines.pl, w temacie maila wpisując: “Wymyślaj świat“
podajecie: imię i nazwisko
minimalne wymiary pracy to 900×600 pikseli (72 dpi) lub większe
jedna osoba w danej edycji może zgłosić tylko jedno zdjęcie, przesyłając więcej zdjęć bierzemy pod uwagę pierwsze które do nas wpłynęło lub pierwsze z góry w mailu
zdjęcia zgłoszone do udziału w danej edycji mogą być zgłoszone ponownie do kolejnej tury o ile nie zostały zakwalifikowane jako 3 najlepsze w finale
finaliści mogą brać udział w kolejnych edycjach, jednakże zgłaszając nowe prace (nie można zgłosić ponownie pracy finałowej)
termin zgłoszeń upływa ostatniego dnia danego miesiąca o 23:59, zdjęcia przysłane po tym terminie automatycznie są brane pod uwagę przy kolejnej edycji rozpoczynającej się 1 dnia kolejnego miesiąca
zgłaszając pracę, wyrażasz zgodę na jej publikację na łamach Fotomarginesu, naszego profilu na Facebooku i wykorzystania zdjęcia do celów promocji przeglądu (np. bannery) – w galerii pokonkursowej oraz oświadczasz, że jesteś autorem zgłaszanej pracy
wyboru finalistów dokona redakcja portalu Fotomargines.pl, nasza decyzja jest ostateczna
nie analizujemy zdjęcia pod względem edycji w Photoshopie, jednakże stawiamy nacisk na uzyskanie efektów tradycyjnymi fotograficznymi technikami

Niniejszy przegląd nie ma charakteru konkursu. Jednakże dzięki uprzejmości wydawnictwa Galaktyka, dla autora najlepszej pracy w danym miesiącu mamy wyśmienitą i sprawdzoną przez nas książkę. Jesteśmy po to, aby wspierać rozwój Waszej kreatywności!

Poradnik fotograficzny – fragmenty i nasz komentarz

Paweł — Mon, 30 Aug 2010 14:57:08 +0000

Ilekroć ktoś pytała mnie o książkę do fotografii, polecam mu niezmiennie od kilku lat Nowy podręcznik fotografii Johna Hedgecoe. Pomimo tego, że aktualnie książka jest dostępna – w ciągu ostatnich lat pierwotny nakład był wyczerpany. Było to problemem dla wielu początkujących fotografów, którzy nie mieli możliwości dotarcia do kompleksowej i szczegółowej książki poświęconej wszelkim podstawom fotografii. Nareszcie jednak jest również alternatywa. Gdy otwierałem kilka miesięcy temu paczkę z nowościami łódzkiego wydawnictwa Galaktyka, zastanawiałem się co może być ciekawego w kolejnym poręcznym poradniku dla fotografów. Czytałem już kilka takich opracowań i zauważyłem jedno – poręczny format i mała objętość oznaczały zazwyczaj niski poziom merytoryczny i płytkie potraktowanie tematyki. Tym większe było moje zdziwienie im dalej posuwałem się w lekturze Poradnika fotograficznego autorstwa Ross’a Hoddinott’a. Jest to pierwsza książka, której poziom oceniam równie wysoko co wspomnianego już Nowego podręcznika fotografii. Jak to się udało? Przede wszystkim zrezygnowano z długiego i nudnego wstępu oraz podziękowań (zajmują one pół strony na końcu książki). Autor nie próbuje również tłumaczyć czytelnikowi czym jest fotografia, ale od razu przechodzi do sedna. Już na pierwszych stronach praktycznie ujmuje czas otwarcia migawki, wybraną przysłonę oraz czułość matrycy i zależności między nimi. Podstawą sukcesu jest również struktura książki:

1. Podstawy ekspozycji. Rozdział ten jest fundamentem wiedzy każdego fotografa. Znajdziemy tu szczegółowe omówienie wszystkich najważniejszych kwestii, które wykorzystywane będą w praktyce w dalszej części książki: pomiar światła, histogramy i zakres dynamiczny matrycy, celowe prześwietlanie i niedoświetlanie, wartości i tabele EV, czułość ISO, otwór przesłony, głębia ostrości, czas otwarcia migawki, prawo wzajemności, kompensacja ekspozycji, tryby naświetlania. Co ważne – sposób ujęcia tych zagadnień ani przez chwilę nie jest nudny nawet dla doświadczonego użytkownika.

2. Ekspozycja w praktyce. Skoro wiemy już co możemy stosować w czasie fotografowania, tutaj dowiemy się jak robić to w praktyce. W tym celu autor przytacza najczęściej wykorzystywane tematy: fotografia krajobrazowa, architektura miejska, fotografia przyrodnicza, fotografowanie ludzi, martwa natura i fotografia zbliżeniowa. Hoddinott zwraca również naszą uwagę na rolę wyobraźni w fotografii: wzory, faktury i zdjęcia abstrakcyjne.

Chociaż światło stanowi kluczowy element udanej fotografii krajobrazowej, jeśli kompozycja zdjęcia jest zła lub nie ma głębi ostrości, nie powstanie dobre zdjęcie. Przyciągające wzrok krajobrazy powstają zwykle w wyniku stworzenia mocnej, lecz zrównoważonej kompozycji. Zwykle możemy to uzyskać, włączając do niej ciekawy element pierwszego planu wprowadzającego widza w kadr. Aby uzyskać pewność, że wszystkie elementy kompozycji są równie ostre, powinniśmy ustawić właściwą wartość przysłony. Kluczem do stworzenia dobrego krajobrazu jest takie skomponowanie obrazu, by – gdy spojrzymy przez wizjer – zobaczyć ciekawą scenę. Kompozycja musi utrzymywać uwagę widza; tak więc twórz ją, powinieneś zabrać wzrok w podróż po kadrze od pierwszego planu do najdalszego elementu tła.

3. Światło zastane. Tutaj dowiemy się czym ono jest, jaki wpływ na zdjęcia ma kierunek jego padania, jakość i barwa. Poznamy charakterystykę naturalne i sztucznego światła zastanego, na które nie mamy generalnie wpływu.

4. Światło błyskowe. Rozdział przybliża metody pracy z wbudowaną i zewnętrzną lampą błyskową. Uczy ponadto korzystania z błysku wypełniającego i kompensacji mocy błysku. Wspomina również o trybach pracy lampy błyskowej, synchronizacji na pierwszą i drugą kurtynę migawki.

W podjęciu decyzji, czy należy użyć błysku wypełniającego, czy nie, pomogą ci odpowiedzi na następujące pytania: Czy fotografowany obiekt (lub jego część) znajduje się w cieniu? Czy na nim jest więcej światła niż przed nim? Jeśli odpowiedziałeś twierdząco na jedno z pytań, powinieneś zastanowić się, czy znajdujesz się na tyle blisko tego obiektu, by błysk był skuteczny. Jeśli tak, załóż zewnętrzną lampę błyskową lub unieś lampę wbudowaną. Większość lamp błyskowych posiada specjalny tryb błysku wypełniającego zaprogramowany tak, by błysk wystarczał do rozjaśniania cieni. Warto jednak uważnie kontrolować rezultaty, ponieważ może się okazać, że by uzyskać optymalną jakość, trzeba zmienić ustawienia domyślne aparatu. Błysk wypełniający zazwyczaj daje najlepszy efekt, gdy jego siła jest w przybliżeniu o jeden stopień niższa niż światło zastane. Jeśli ich stosunek jest identyczny lub błysk dominuje nad światłem zastanym, zdjęcie wygląda nienaturalnie i zdradza, że użyto lampy błyskowej.

5. Filtry. To krótki ale praktyczny rozdział omawiający popularne filtry fotograficzne. Każda rozkładówka została poświęcona jednemu z filtrów. Omówione są nawet takie detale jak różnica w stosowaniu filtra połówkowego o miękki i twardym przejściu czy dylemat pomiędzy fitrami nakręcanymi a wsuwanymi (Cokin). Nie zabrakło również filtrów do fotografii czarno-białej.

6. Naświetlanie w cyfrowej ciemni. Tradycyjnie już książka kończy się rozdziałem poświęconym obróbce zdjęć. Znajdziemy tu jak zwykle omówienie narzędzi: poziomów, krzywych, Dodge (rozjaśnianie) i Burn (ściemnianie), kolor i nasycenie oraz konwersja do czerni i bieli. Na deser dowiemy się również o konwersji RAW, kalibracji czy drukowaniu.

Otwórz zdjęcie za pomocą oprogramowania dostarczonego z aparatem lub programu, takiego jak Photoshop. Zacznij od wywoływania pliku, aby uzyskać prawidłowy wygląd świateł. Upewnij się , że korygując jasność obrazu, nie utracisz kolorów i przejść tonalnych w najjaśniejszych partiach obrazu. Reszta zdjęcia prawdopodobnie będzie wyglądała na niedoświetloną, ale na razie nie zwracaj na to uwagi. Po zakończeniu edycji zapisz plik. Następnie otwórz ten sam plik RAW i skonwertuj go ponownie, tym razem uzyskując prawidłowe naświetlenie cieni. Na tym etapie należy rozjaśnić zdjęcie, wydobywając ukryte w cieniach szczegóły. Nie przejmuj się, jeśli elementy znajdujące się w najjaśniejszych obszarach będą wyblakłe – problem zostanie rozwiązany z chwilą połączenia obu zdjęć. Zapisz uzyskany obraz pod inną nazwą, aby nie nadpisać rezultatów pierwszej konwersji. (…) Ponieważ oba zdjęcia powstały z tego samego pliku, będą do siebie idealnie pasowały. Powstała fotografia ma znacznie szerszy zakres tonalny niż zdjęcie wywołane za pomocą pojedynczej konwersji. Na końcu skoryguj kontrast za pomocą narzędzi, takich jak Krzywe lub Poziomy.

Ross’owi Hoddinott’owi udało się na 190 małych stronach zebrać niezwykłą dawkę wiedzy teoretycznej i praktycznej. To właśnie dzięki temu, że najpierw omawia on każde zagadnienie w teorii (dokładnie wyjaśniając na czym ono polega!) a już chwilę później opisuje problemy z nim związane w praktyce – książkę czyta się świetnie! Łatwo mogą się zmylić ci, którzy o sprawach technicznych „wiedzą wszystko”. Pomimo tego, że ja do nich nie należę, równie sceptycznie podchodziłem do kolejnej „szkolnej” książki. Tymczasem jest to pierwsze opracowanie, w którym spotkałem szczegółowe omówienie zagadnień znanych z kursów lub instrukcji aparatów. Wśród nich znalazły się: histogramy w praktyce i alarm prześwietlenia, celowe niedoświetlenie i prześwietlenie w celu zwiększenia dynamiki pliku RAW (nie mylić z high- i low-key!), tabele EV, trzy czynniki od których zależy zakres głębi ostrości (ogniskowa obiektywu, odległość między fotografowanym obiektem i aparatem oraz miejsce ustawienia ostrości), prawo wzajemności, wpływ światła na kolory zdjęcia, kierunek padania światła, jakość światła (!), prawo odwrotnych kwadratów (dotyczące spadku natężenia światła wraz z pokonywaną odległością) i inne… Dzięki bogactwu wiedzy i wskazówek praktycznych oraz poręcznemu formatowi jest to poradnik idealny na plener lub spacer z aparatem.

Wanda Szumiło-Kulczycka o „FLIGHTS 91_08″ Wojtka Wieteski

Wanda — Sat, 21 Aug 2010 22:26:39 +0000

Jeśli znajdziecie się w Warszawie, polecam odwiedzić Your’s Gallery. FLIGHTS 91_08 jest kontynuacją projektu artysty realizowanego od 1991 roku w Japonii w trakcie kilku dłuższych pobytów, poświęconych wyłącznie temu projektowi. Jest opowieścią o kondycji człowieka z przełomu XX i XXI wieku w bardzo nowoczesnej rzeczywistości jaką stanowi japońska megalopolis. Wystawa trwa tylko do 31 sierpnia.

Od jakiegoś czasu wydawało się, że Wieteska gdzieś się zagubił w fotografowaniu. Tę wystawę można nazwać powrotem, na dodatek, ulepszonego stylu autora. Jak obwieszcza mały kartonik, dotyczący owego wydarzenia – jest to kontynuacja projektu, realizowanego od 1991 do 1998 roku w Japonii. Niestety nie można dostać nawet miniaturowego albumiku, a zdjęcia są tego warte. Mamy tu połączenie przedziwnej krainy z czarno-białych prac, z estetyką i nasyceniem, fotografii późniejszych, kolorowych. Z tego wszystkiego wyłania się nowa jakość. Kadry często opierają się na skosach, autor chwyta fragmenty fragmentów, posługuje się niedopowiedzeniami niedopowiedzeń. Co ciekawe, ukończywszy wydział operatorski Łódzkiej Filmówki, teraz z pewnością, jako anonimowy student, miałby problem z dostaniem się na ten kierunek, jako, że preferuje się tam kadrowanie nie obcinające niczego – poza duchem twórcy;) Wystawa to wypowiedź doskonale wyważona, dopracowana, oprowadzająca nas po schowanych przed wszystkimi zakątkach przedziwnego świata, choć dla początkujących fotoamatorów może sprawiać wrażenie zupełnego przeciwieństwa. Można powiedzieć że Wojciech Wieteska jest twórcą świetnego fotograficznego haiku. Później wychodzi się z chłodnego, ciemnego wnętrza, pełnego pięknej małomówności fotograficznej i natrafia na rzeczywistość zalewającą człowieka żarem, rozedrganej w słońcu ulicy, gdzie ludzie tworzą sobie niebo i piekło.

Wojtek Wieteska (1964) mieszka i pracuje w Warszawie. Jest absolwentem wydziału operatorskiego PWSFTviT w Łodzi oraz historii sztuki Uniwersytetu Warszawskiego i paryskiej Sorbony. Jego fotografie wyróżnia indywidualny styl na granicy dokumentu, który charakteryzuje się konceptualnym i wysublimowanym podejściem do rzeczywistości. Podróże po świecie są inspiracją jego realizacji tj. „36 x Paryż”, „Rzeczywistość”, “Far West”, „Tokyo”, „N.Y.C. #02”, jest także autorem projektów “Stacja Warszawa”, “Szeroki Krąg”. Wystawiał swoje prace m.in. Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie.

Wystawa połączona jest z wydaniem limitowanej, archiwalnej jakości serii portfolio, zawierającej 5 różnych zestawów spośród 99 fotografii czarno-białych i kolorowych, w formacie 42 x 60 cm. Oprawione portfolia są numerowane i sygnowane przez autora, zawierają od 16 do 30 fotografii.

Wojtek Wieteska, FLIGHTS 91_08
Yours Gallery, I piętro, Warszawa
kurator: Maja Kaszkur
11.06.10-31.08.10

Biblia fotografa ślubnego – kompendium wiedzy od A do Z

Paweł — Wed, 18 Aug 2010 16:47:11 +0000

Zmiany we współczesnej fotografii ślubnej widoczne są coraz częściej oraz w coraz większej liczbie aspektów. Niedawno pisałem na temat Fotografii ślubnej w praktyce – wydanej nakładem wydawnictwa Galaktyka. Książka ta powstała jednak w oryginale w Stanach Zjednoczonych i nie zawsze w pełni odpowiada wyzwaniom rynku polskiego.

Dziś prezentujemy publikację, która ma szansę nadrobić ten niuans. „Biblia fotografa ślubnego” jest pierwszym tak kompleksowym podejściem do fotografii ślubnej w naszym kraju. Autor, Grzegorz „Moment” Płaczek (www.blog.moment.com.pl) kieruje fotografów do kompendium, w którym omówione są wszystkie istotne aspekty pracy fotografa ślubnego. Opracowanie jest analizą polskiego rynku fotografii ślubnej, wskazuje szanse i zagrożenia, uczy i motywuje. Czytelnik znajdzie w Biblii Fotografa Ślubnego wiele praktycznych wskazówek w zakresie marketingu ślubnego, sprzedaży, pozycjonowania, budowania umowy, sporządzania oferty etc. Kompendium, które z pewnością zyska uznanie w oczach fotografów ślubnych, skierowane jest do początkujących fotografów oraz do tych, którzy szukają świeżości i nowych wyzwań.

Szczegółowe informacje na temat ebooka dostępne są na stronie www.biblia-fotografa.pl.

Co roku pracę fotografa rozpoczyna wielu młodych, utalentowanych ludzi, którzy chcą odnieść sukces. Nie mając doświadczenia w reportażach ślubnych oraz atrakcyjnego portfolio, nie będziesz konkurencją dla dłużej działających. Twoim atutem będzie umiejętne dobrana cena. Można założyć, że początkujący fotograf uzyska przychód w wysokości od 500 do 1000 PLN za reportaż. Niska cena niewątpliwie zwiększa możliwość zdobycia pierwszych zleceń. Pamiętaj, że fotografowanie wesel i ślubów wymaga pewnego obycia na rynku i doświadczenia. Znam fotografów, którzy pomimo doświadczenia w innej tematyce, nie od razu odnaleźli się w fotografii ślubnej. Znam też i takich, którzy po kilku reportażach stwierdzili, że to nie jest dla nich interesujące zajęcie. Czy warto zrealizować za darmo pierwsze zlecenia? Nie jest to najgorsze rozwiązanie, ale przy kolejnych i tak będziesz musiał określić swoją pozycję cenową na rynku. Asystowanie doświadczonemu fotografowi przy realizacji reportażu jest, w tym aspekcie, bardzo dobrym pomysłem. Taka nauka jest bezcenna. Pozwoli Ci oswoić się z tematem i zdobyć pierwsze zdjęcia do portfolio.

Przyjrzyjmy się teraz, jak wygląda cenowo rynek fotografii ślubnej w Polsce. Fotograf tani wycenia swoją pracę w przedziale do 1000 PLN. Tak niska cena usługi wynika ze słabego sprzętu, albo z mało profesjonalnego traktowania fotografii ślubnej. Fotograf, którego ofertę można nazwać „średnio drogą” zakłada przychód za zlecenie w granicach: 1500-2000 PLN. Drodzy fotografowie, prezentujący wysoki poziom, oferują swoje usługi w przedziale: 2000-3500 PLN. Bardzo drodzy fotografowie zakładają przychód za zlecenie ślubne w przedziale: 3500-8000 PLN. To przybliżone dane, ale pomogą Ci zorientować się w przedziałach cenowych na rynku. Oczywiście każda z ofert będzie miała inne elementy składowe. Sugeruję, abyś traktował te ceny jako orientacyjne. Pokazują one, że są Pary, które chcą i mogą ponieść duży wydatek na obsługę fotograficzną swojego wesela. To bardzo dobra informacja dla branży fotograficznej, gdyż motywuje do rozwoju i podnoszenia swoich kwalifikacji.

Autor publikacji zdobywał doświadczenie oraz uczył się fotografii ślubnej od najlepszych fotografów na świecie robiących zdjęcia m.in. dla The New York Times, Newsweek, Elle, czy The Washington Post. Realizował reportaże ślubne i plenery fotograficzne w wielu krajach, m.in. Polsce, Czechach, USA, Niemczech, Francji, Anglii, Irlandii, Meksyku, Litwie, Słowacji, na Malediwach, czy ostatnio we Włoszech… Prowadzi cieszące się dużym zainteresowaniem warsztaty fotografii ślubnej przy Szkole Obrazu (www.szkolaobrazu.pl). Jako jedyny Polak wykładał również w Wilnie podczas konferencji poświęconej fotografii ślubnej w 2009 roku. Jest w gronie Jurorów Konkursu na Najlepsze Zdjęcie Ślubne na Litwie. Autor jest zwycięzcą ogólnopolskiego konkursu fotograficznego organizowanego przez sieć Coffee Heaven. Jego zdjęcia można oglądać w wielu gazetach poświęconych fotografii (nie tylko ślubnej), m.in. w „Młodej Parze”, „Warszawskim Poradniku Ślubnym”, „Foto”, „Naszym ślubie”, „Faktach”, czy czeskim „Digi Foto”…

Współpracował i fotografował dla wielu firm, m.in. dla Elvia Assistance Polska, Alveus Polska, British-American Tobacco Polska, Hotel Vienna Polska, Grupa Solidex, PKP S.A., etc. Był gościem jednego z odcinków programu telewizyjnego „Dzień dobry TVN”. Program poświęcony był najnowszym trendom w fotografii ślubnej w Polsce. Jest wśród laureatów konkursów na najlepsze Reporterskie Zdjęcie Ślubne Forum Reporterów Ślubnych. Co najważniejsze kocha to co robi i dzieli się swoją pasją z otaczającymi go ludźmi i swoimi Parami Ślubnymi od wielu lat… Więcej o autorze można przeczytać na www.blog.moment.com.pl

Jeśli przyjmujesz możliwość tworzenia indywidualnych pakietów, to przede wszystkim powinieneś mieć „bazę” aby tę indywidualność budować. Nie może być tak, że dopiero po spotkaniu z Parą przygotowujesz pakiet od zera. Dlaczego? Ponieważ jeśli nie zaproponujesz czegoś na początku – Pary nie będą wiedziały czego oczekiwać. Nie będą się orientować, w jakich obszarach finansowych mają się poruszać. Możesz zadać sobie pytanie: „Po co mam tworzyć indywidualne oferty, jeśli tak długo opracowywałem podstawowe”? Zapamiętaj – indywidualność jest wyróżnikiem, który często pozwala Parom wybrać Ciebie. Czują się docenieni i mają pewność że dobrze wybrali. W większości przypadków, Pary będą chciały za wszelką cenę zejść z kosztów pakietu. Będą się zastanawiać, czy nie lepiej zrezygnować z Twojej wizyty u makijażystki, w zamian za zniżkę. Bardzo rzadko będą chciały „wymienić” np. makijażystkę na dłuższą sesję plenerową. Musisz być przygotowany na pewne ustępstwa, ale nie może być tak, że na siłę będziesz chciał zatrzymać Parę i zejdziesz z ceny do granic opłacalności. W jaki więc sposób tak modyfikować pakiety, abyś nie był stratny, a Para zadowolona? Możesz to zrobić na dwa sposoby (…).

Grzegorz Płaczek
Biblia fotografa ślubnego – kompendium wiedzy od A do Z
Objętość: 260 stron (pełny kolor)
Format: A4
Cena: 89 PLN

„Ptaki Polskie” w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu

Paweł — Wed, 18 Aug 2010 09:35:55 +0000

W piątek, 3 września 2010 roku, w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu o godzinie 17.00 odbędzie się wernisaż wystawy „Ptaki Polskie”. To kolejny przystanek na trasie tej ekspozycji, która gościła już między innymi w Zakopanem, Iławie, a nawet za granicą – w duńskim Centrum Edukacji Przyrodniczej NaturBornholm.

Wystawa organizowana jest przez Polskie Stowarzyszenie Fotograficzne „NIKONA” oraz Muzeum Górnośląskie w Bytomiu w dniach 3-20 września 2010 roku. Autorzy prezentowanych fotografii to jedenastu członków Stowarzyszenia „NIKONA”. To równocześnie czołowi fotograficy i pasjonaci fotografii przyrody – cierpliwi, konsekwentni, zakochani w świecie przyrody. Widać to na prezentowanych fotografiach. Znakomite, a często unikatowe ujęcia ukazują wiele gatunków ptaków, w tym także mało znanych. Znaleźć tu można ptaki drapieżne, wróblowate, ptactwo wodne, czaple, rybitwy oraz inne gatunki przedstawione w ich naturalnym środowisku.

Warto zauważyć, że wiele z prezentowanych zdjęć jest wyjątkowych i jedynych w swoim rodzaju, wymagających od fotografa długotrwałych przygotowań w oczekiwaniu na ten właściwy moment. Konsekwencją tych perfekcyjnych przygotowań i zaangażowania jest wystawa, która dla odbiorcy jest ucztą dla zmysłów, a równocześnie świadczy o wyjątkowej wrażliwości fotografików. W gronie autorów znaleźli się: Piotr Chara, Tomasz Grześkowiak, Henryk Janowski, Michał Jastrzębski, Andrzej Jeziorowski, Jacek Kardasiewicz, Sławomir Krajniewski, Tomasz Krupienko, Tomasz Olechno, Paweł Pawlak, Waldemar Woźniak. Wystawa jest częścią Zlotu PSF Nikona „Pod ziemią” organizowanego w dniach 3-5 września br. w Bytomiu. Można ją zwiedzać w godzinach pracy Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu: wtorki, czwartki i piątki od 9:00 do 15:00, środy od 10:00 do 17:00, soboty od 11:00 do 16:00 oraz w niedziele i święta od 11:00 do 15:00.

(źródło: MGB / Magdalena Michulec)

Kadry prawdy – tak działają polskie media?

Paweł — Fri, 13 Aug 2010 09:12:52 +0000

O książce Wojtka Wardejna pisałem już jakiś czas temu. Dziś po przeczytaniu całości pora na podsumowanie. Kadry prawdy to zbiór niezwykle barwnych i dość ciekawych reportaży z pracy w redakcji gazety. Autor książki – fotoreporter – zebrał w niej swoje spostrzeżenia na temat codziennej pracy dla jednego z tzw. brukowców. W całej publikacji nie pada ani raz tytuł gazety, jednakże uważny czytelnik znajdzie w kilku miejscach nawiązania do niemieckiego właściciela oraz pisane dużymi literami, znamienne FAKT. Axel Springer – wydawca FAKTu zabiegał zresztą o to aby książka w Polsce się nie ukazała.

Student dzwoni. Maleńki guziczek latarki boleśnie wpija mi się w kciuk lewej ręki. Po dłuższej chwili otwiera jakaś niska kobieta. (…)
- Bo my z takiej fundacji jesteśmy… – tu zaczynam mu się ze zdziwieniem przyglądać - …bo nasze wydawnictwo wspiera ofiary… – Jakie ofiary? Sam jesteś ofiara, Piotrek… przesyłam mu zdziwioną miną sygnały… to mieszkanie napastnika… kobieta… przerzuca spojrzenie z niego na mnie. – …żeby zbadać, dlaczego takie wydarzenia mają miejsce… (…) – No właśnie, i nasza fundacja… (…) – Stara się zbadać takie przypadki… i szuka rozwiązań… jak temu zapobiec… wcześniej… I pomóc już po zdarzeniu…
Matka sprawcy patrzy na niego z taką samą miną ja ja. Zdziwioną. Nie wierzy w to co słyszy. Ja też. Nawet zapomniałem o robieniu zdjęć i patrzę na niego, jakbym kosmitę zobaczył. Powinienem coś zrobić. Ale co? (…)
Ten młody ambitny osioł, podsuwa jej zeszyt i prosi:
- Jakby pani jeszcze podpisała – kobieta bierze długopis – tak do naszych statystyk fundacyjnych, że tutaj byliśmy… Aha, czy ma pani może jakieś zdjęcie syna? Kolega by zrobił reprodukcję. (…)
- A mogą mi panowie powiedzieć coś więcej o tej fundacji? – Spogląda raz po raz na każdego z nas z osobna. Jakąś mi legitymację pokazać…
- Tak oczywiście, już. – Piotrek sięga do kieszeni i wyciąga telefon, przykłada do ucha i gadać coś tam do niego. (…) – Przepraszam, ale mamy pilne wezwanie i musimy już uciekać. (…)
Następny dzień zaczyna się od niezbyt miłego telefonu. (…)
- A z tą zgodą na publikację to jak to wyglądało?
- Student kobiecie podłożył jakieś kartki i podpisała…
- Przeczytała co podpisuje?
- Chyba nie, bo on tam jakoś tymi kartkami mieszał – topię kolegę, ale bez skrupułów – i sam przyznał, że zasłaniał specjalnie, co ona ma podpisać…

W książce tej znajdziemy wiele historii, szczegółowo opisanych sytuacji z codziennej pracy w redakcji. Rzecz ma miejsce w Poznaniu i okolicach a oddział często musi realizować absurdalne polecenia z centrali w Warszawie. Na porządku dziennym są manipulacje treścią artykułów i ich tytułami, podpisami zdjęć i samymi fotografiami. Fotoreporterzy często muszą uciekać się do absurdalnych pomysłów aby zrealizować żenujący materiał który spodoba się przełożonym w stolicy.

(…) I po dwóch dniach miał telefon, adresy mejlowe i wszelkie kontakty do jakiegoś gościa z Konina, który mu seks proponował. A facet jak wynikało z adresu email był prezesem największej gazety w tym mieście. Darek doprowadził do tego, że umówił się z nim, jako ta czternastolatka w hotelu Merkury w Poznaniu. Redakcja włączyła w tę prowokację policję. A policja, nic nie może zrobić. Musi gościa na gorącym uczynku złapać. Z nieletnią.
Małgorzata wzięła mnie na rozmowę:
- Wojtuś… twoja córka ma lat?
- Czternaście… a co? – odpowiadam, przeczuwając, do czego dąży…
- To może ją temu gościowi podstawimy, z tego Konina? – Widzę, że nie zdaje sobie sprawy, o co mnie prosi. – Pójdzie do tego pokoju, a my potem z policją tam wpadniemy…
- Czy ty możesz mnie o to jeszcze raz zapytać? – odpowiadam. – Ale po namyśle?
- No ma czternaście lat. – Małgorzata kontynuuje. – To jest idealna… do tego materiału…
- CZY WAS, KURWA, POJEBAŁO? – trochę krzyczę. – JA MAM SWOJĄ CÓRKĘ WYSYŁAĆ DO POKOJU JAKIEGOŚ ZBOCZEŃCA???? – trochę panowanie straciłem. – KTO TO WYMYŚLIŁ????
- No, Warszawa tak stwierdziła – pada odpowiedź. – Jak już taką córkę masz… to można by to wykorzystać…
- A CO??? TO MOJE DZIECI TO JAKIEŚ AKCESORIA SĄ??? NARZĘDZIA??? DO TWORZENIA MATERIAŁÓW???

Inną obserwacją po przeczytaniu książki jest charakterystyczny sposób, w jaki traktuje się szeregowych pracowników. W zasadzie o dowolnej porze dnia i nocy może zadzwonić telefon z informacją o konieczności wyjazdu do mniej lub bardziej znaczącego wydarzenia. To oczywiście jeden z elementów pracy w mediach. Tyle tylko, że taka gotowość w zasadzie nigdy nie spotyka się z szacunkiem czy wynagrodzeniem finansowym. Wręcz przeciwnie, kilkukrotnie czytamy o tym jak autor książki musiał pożyczać pieniądze na paliwo od swoich znajomych aby móc pojechać we wskazane miejsce i zrealizować materiał dla gazety!

(…) Idę do bankomatu za rogiem. (…) A urządzenie mówi: ”Operacja nie możliwa. Skontaktuj się ze swoim bankiem”. Co jest? Dzwonię do banku. Z prywatnej komórki. No tak. Przez pół roku wytrzymali opóźnione spłaty debetów i w końcu konto mi zablokowali. Dzwonię do swojego szefa z Wawy. Ale najpierw wysłałem mu kopie pisemek z banku. Ile dopłaciłem do tej roboty. Bo ktoś kurna, nie podpisał w terminie. Ale swoją pensję to odbiera w terminie. A na tę pensję jego, to głównie ja pracuje i mi podobni. Szaraczki takie. Paweł, mój szef w porządku jest i tak coś widzę, że na korytarzach tego biurowca w warszawce się trochę gubi. Ale jego propozycja trochę mnie rozwala. „Pożyczyć ci? Sprawdzę czy mogę i ci przeleję”. Po prostu jakiś czeski film. Pracuję po to żeby od szefa pożyczać??? I dlatego, że zwykle nie odmawiałem zleceń??? Taka premia??? Bo chciałem być solidny??? I rzetelny??? I stąd mam kłopoty??? Bo pracę chciałem wykonać??? I w większości za nią nie zapłacili???

Kolejną charakterystyczną rzeczą jest podejście fotoreporterów i dziennikarzy do ludzi, których materiał ma dotyczyć. Przyparci do muru przez swoich przełożonych muszą toczyć nieustanne walki ze swoimi sumieniami ale w końcu i tak sięgają po kontrowersyjne i często nieetyczne metody pracy. Dość często zdarza się również, że obiecują bohaterom reportaży, iż nie zostaną oni w gazecie ośmieszeni, ale końcowy charakter materiału zależy od anonimowych osób z Warszawy. Ci natomiast nie mają powodów aby powstrzymać się przed znaczącą zmianą wydźwięku artykułu. Wszystko po to, aby gazeta była bardziej wyrazista i lepiej się sprzedawała.

I spostrzeżenie jedno mam, że jak tę gazetę się w ręce weźmie i potrze, to ślady czarne na rękach zostają. Albo czerwone. Albo żółte. Od farby drukarskiej. Ale nie tylko na skórze, w duszach ludzi również, tych co czytają. I to chyba najgorsze jest, te ślady w duszy z tego wszystkiego. Że ludzie czytają i wierzą w to, co tam jest napisane. I miałem w tym swój udział. W tym miejscu przepraszam wszystkich, których skrzywdziłem pracując tam. Naprawdę szczerze. I to jest jedyny mój pomysł na to, jak mogę im to chociaż trochę wynagrodzić. I nie dociekam, czy byli winni, czy niewinni. Po prostu przez prawie cztery lata nie miałem kontroli nad tym, jak moje zdjęcia będą podpisane. I w jakim kontekście wykorzystywane. Po prostu przepraszam… szczerze…

Czytając książkę czytelnik zaczyna być świadkiem coraz większej dezaprobaty i zwątpienia Wojtka Wardejna. Coraz częściej mamy do czynienia z jego wątpliwościami i złością płynącą z pracy w tej gazecie. Efekty tego są oczywiste: problemy w małżeństwie, niespłacane raty kredytu za aparat, naprawy samochodu wykorzystywanego do pracy spłacane w częściach i „na zeszyt”, coraz więcej rozterek i wątpliwości…

I tę gazetę jednak czytają. Różni ludzie. Z różnych środowisk. Zaskakujących wręcz. Ukradkiem pewnie czytają, choć zarzekają się, że nie biorą tego gówna do ręki. No bo gówna do ręki się nie bierze. Chyba, że psie. Taka akcja jest teraz: „Sprzątam po swoim psie”. I tam rozdają takie woreczki. Do zbierania tych kup. To może zadzwonię do Wawy teraz, żeby takie woreczki? Rękawiczki? Do wydania dodawali, co by ludzie rąk sobie nie brudzili? To jest pomysł! Nie płytka CD, nie torebka, nie koszulka. Tylko takie jednorazówki chirurgiczne… ale hicior wymyśliłem teraz…

Kadry prawdy to lektura ciekawa i godna polecenia zwłaszcza osobom zainteresowanym pracą w mediach. Dzięki książce można jeszcze przed podjęciem pracy dowiedzieć się o tym jak ona wygląda w praktyce. Oczywiście wiele rzeczy wydaje się przekoloryzowanych ale nawet podzielenie tych wszystkich historii przez 2 daje zaskakujący obraz pracy w tabloidzie. Podsumowując – ciekawa książka na plażę i inne miejsca wakacyjnego wypoczynku…

No i zostałem bez pracy. Zdjęcia robię hobbystycznie. Sam wybieram, co chcę zrobić. Może ktoś kupi jakąś fotę. A z tym trochę trudno. Ale nie upadam na duchu. Mimo, że banki dość mocno upominają się o spłatę zadłużenia. Kolegów mam, co firmę reklamową prowadzą. Przygarnęli mnie. (…) Praca w mediach polega na czekaniu… na moment, w którym zrobi się zdjęcie… ale najczęściej na wypłatę… a w rozbiórce na moment… kiedy ci taczkę zapełnią gruzem…

Książka dostępna w wersji elektronicznej oraz wielu księgarniach w formie papierowej.