Fotomargines.pl! | kreatywne fotograficzne: inspiracje, kursy, szkolenia, plenery i konkursy!

Tomasz Lazar zwycięzcą Grand Prix Fotofestiwal 2012 (fotorelacja)

Paweł Suder — Fri, 18 May 2012 09:59:59 +0000

W weekend rozpoczęła się w Łodzi 11 edycja Fotofestiwalu – Międzynarodowego Festiwalu Fotografii. Jedno z dwóch największych tego typu wydarzeń w Polsce to szereg wystaw, spotkań z twórcami, warsztatów, okazja do zwiedzenia ciekawego miasta i poznania interesujących ludzi. Tegoroczny program został podzielony na 6 bloków: I*NETWORK. Human connection, Grand Prix, Uwikłane w płeć, Edukacja, Wydarzenia Towarzyszące oraz Wystawy Towarzyszące. Organizatorzy przygotowali także coś specjalnego – pierwszą publiczną prezentację jednej z największych polskich kolekcji fotografii oraz warsztaty Masterclass.

Otwarcie Fotofestiwalu i zarazem kilku wystaw miało miejsce podobnie jak w roku poprzednim w zabytkowej Willi Ludwika Grohmana. Pierwszy dzień zgromadził tłumy głównie mieszkańców Łodzi. Poza oficjalnym otwarciem festiwalu wręczono również tegoroczną nagrodę Grand Prix 2012. Wkrótce zaprezentujemy przegląd najciekawszych wystaw dostępnych w Łodzi.

Jak już wspomnieliśmy, podczas otwarcia 11. edycji Fotofestiwalu – Międzynarodowego Festiwalu Fotografii w Łodzi – został rozstrzygnięty organizowany przez festiwal od 2006 roku konkurs Grand Prix 2012. Nagrodę w wysokości 10 000 zł za projekt „LINIA SNU (2008-2011)” otrzymał Tomasz Lazar, który tym samym jest pierwszym w historii Fotofestiwalu polskim laureatem programu Grand Prix. Spośród 400 nadesłanych zgłoszeń jury wybrało 12 nominowanych. Jednak w tym roku tylko jeden z projektów został zaprezentowany w formie wystawy. Jedenaście pozostałych jest prezentowanych podczas nocnych pokazów slajdów.

Fotografia Tomasza Lazara charakteryzuje się wyjątkową świeżością. W rzadko spotykany sposób łączy ze sobą klasyczne podejście do fotografii dokumentalnej z odautorskim i subiektywnym spojrzeniem. Te czyste, czarno-białe kadry i proste ujęcia zdecydowanie nie mieszczą się w kanonie tradycyjnej fotografii ulicznej. Tomek Lazar w niesamowity sposób zaklina rzeczywistość. Potrafi zwykłe, codzienne życie miasta przedstawić w niekonwencjonalny i surrealistyczny sposób. – argumentuje werdykt jury Krzysztof Candrowicz, dyrektor Fotofestiwalu.

Tomasz Lazar jest niezależnym fotografem, członkiem ZPAF, absolwentem informatyki na Zachodniopomorskim Uniwersytecie Technologicznym. Od 2011 roku jest także członkiem kolektywu fotograficznego Un-posed, związanego z fotografią uliczną. Uczestniczył m.in. w warsztatach prowadzonych przez Tomasza Tomaszewskiego oraz w Edddie Adams Workshop w USA. Jest laureatem konkursów fotograficznych w Polsce i za granicą (m.in. Sony World Photography Award, International Photography Award, BZWBK Press Photo). Ostatnio nominowany w kategorii „Deeper Perspective Photographer of the Year” w konkursie International Photography Award. Zdobywca II miejsca w konkursie World Press Photo 2012 w kategorii „People in the News”. Miłośnik kawy i dobrej muzyki. Czerpie przyjemność z przebywania z ludźmi i poświęca każdą możliwą chwilę fotografii. Obecnie ciągle w podróży.

„LINIA SNU” / Galeria Punctum / Fabryka Sztuki w Łodzi
Tymienieckiego 3
godziny otwarcia
11-20.05 (pn-nd): 11.00-18.00
21.05-22.06 (pn-pt): 10.00-16.00
wystawa czynna w dniach: 10.05-22.06

„Fotograf w podróży” Piotra Trybalskiego – recenzja

Redakcja — Fri, 18 May 2012 08:01:29 +0000

Z dużym zainteresowaniem sięgnąłem po nową książkę wydawnictwa Helion „Fotograf w podróży” autorstwa Piotra Trybalskiego. Temat fotografii i podróży chociaż bardzo aktualny, wydawał mi się już nieco wyeksploatowany przez różnego rodzaju warsztaty, artykuły w prasie fotograficznej czy na portalach związanych z jednym czy drugim tematem.

Czy ta książka wniesie coś nowego?

Tytułowy temat autor potraktował całościowo, od przygotowań przed wyjazdem, aż do sposobów publikacji fotografii po wyprawie. Czy tak rozległy temat można, nie idąc na skróty zmieścić na 320 stronach? Okazuje się, że tak i zrobione jest to zgrabnie, rzeczowo i z polotem.

Poradnik podzielony jest na 6 rozdziałów, ale jako najważniejsze części wyróżniłbym dwie. Pierwsza poświęcona jest tzw. „technikaliom”. Czyli jaki sprzęt, jak go zapakować, jakie akcesoria dobrać, jak to wszystko zabezpieczać i ergonomicznie używać. W przypadku wszelkich poradników fotografowania w podróży jest to temat pewny. Często, przez wielu autorów traktowany jako jedyny, który należy zawrzeć w poradniku dla podróżującego fotografa. Piotr Trybalski także umieścił zagadnienia związane ze sprzętem na początku swojego przewodnika. Jednak nie dlatego, że są to informacje najistotniejsze. Mam wrażenie, że zrobił tak dlatego aby najciekawsze, najbardziej inspirujące rozdziały zostawić jak deser – na później. Już w „sprzetowej” części książki ujawnia się ogromne doświadczenie autora. Cóż są warte porady nie wynikające z praktyki? W najważniejszym rozdziale „Jak fotografować w podróży” dochodzimy do esencji, czyli porad dotyczących tego co dla nas najważniejsze – fotografowania. Jakkolwiek w kwestiach technicznych, do wielu spostrzeżeń i technik możemy dojść sami, ten przewodnik wyraźnie skróci drogę jaką powinniśmy pokonać aby uzyskać sprawność warsztatową. Zdobycie jednak informacji jak, kiedy i co warto fotografować może okazać się samodzielną pracą na wiele lat. Z podróży pragniemy zawsze przywieźć jak najciekawsze zdjęcia, poradnik Trybalskiego czytany z uwagą ma szansę nam w tym pomóc.

Warto, szczególnie w nowych miejscach, egzotycznych i dla nas wyjątkowo atrakcyjnych spędzić przynajmniej jeden dzień bez aparatu. Fotografowanie powłoki, zewnętrznego opakowania, może okazać się nudną, powielaną przez tysiące amatorów rutyną. Ciekawe jest to co na pierwszy rzut oka niewidoczne. Jeśli jeszcze do tego potrafisz wybrać najlepsze światło do twojego tematu – zdjęcia mogą okazać się wyjątkowe. Jeśli w stosunku do człowieka, którego chcesz zaprosić przed twój obiektyw okażesz prawdziwe zainteresowanie i szacunek – on odwdzięczy się odsłaniając kawałek prawdziwego siebie. To tylko krótkie streszczenie niektórych fragmentów. Połączenie konkretnej recepty, z naszą intuicją wyczuciem, doświadczeniem i wiedzą to obfity zbiór porad, dla których warto sięgnąć po „Fotografa w podróży”.

Duże brawa należą się autorowi za uświadomienie nam, że do bliskich, weekendowych podróży warto podchodzić podobnie jak do tych dalekich, egzotycznych. Chodzi oczywiście o podejście do fotografowania.

Książka jest napisana lekkim, zrozumiałym nawet dla niewtajemniczonych językiem. Autor w przystępny i emocjonalny sposób dzieli się swoim doświadczeniem i historiami swoich zdjęć. Jest z czytelnikiem szczery. Szczególnie opisy zdjęć zapadają w pamięć i stają się inspirujące. „Dzieci […] zawsze się wstydzą. Twoje zadanie – sprawić, żeby maska wstydu szybko zniknęła z ich twarzy. Po prostu pokaż, że też jesteś dzieckiem.”

Miód się polał i szczypty dziegciu nie zabraknie. Niektóre zamieszczone fotografie ucierpiały na jakości podczas druku lub przygotowania. Wybór zdjęć można było bardziej ograniczyć. Pisząc o lustrzankach, warto także napisać o markach innych producentów. W tekście, uważny czytelnik doszuka się kilku błędów i nieścisłości, które jednak nie wpływają na dobry odbiór „Fotografa w podróży”.

Dla kogo jest ten przewodnik? Dla osób, łączących swoje pasje podróżowania i fotografii, ale ciągle poszukujących jak nadać swoim zdjęciom więcej wyrazu, tak aby stały się pięknymi fotografiami z podróży. Także dla fotoamatorów podróżujących w zorganizowanych grupach z tzw. biurem. Doświadczony fotograf-podróżnik z pewnością znajdzie tu coś dla siebie, zawsze warto z pokorą skorzystać z wiedzy i doświadczenia kolegi „po fachu”.

Zygmut Novák / www.zygmuntnovak.com

Galeria Bezdomna w ramach Festiwalu Przestrzeni Miejskiej w Rzeszowie – podsumowanie

Redakcja — Thu, 17 May 2012 19:25:06 +0000

W ramach Festiwalu Przestrzeni Miejskiej w Rzeszowie w dniach 12-13 maja odbyła się setna edycja Galerii Bezdomnej, której organizatorem było Rzeszowskie Stowarzyszenie Fotograficzne.

W weekend 12 i 13 maja w byłej hali wtryskarek zakładu Zelmer wystawiło się kilkudziesięciu fotografów z całej Polski a także miały miejsce wystawy zbiorowe klubów czy też stowarzyszeń fotograficznych. W ciągu tych dwóch dni Galerię Bezdomną odwiedziło kilka tysięcy ludzi.

W sobotę od godziny 8:00 do godziny 11:45 odbywało się wieszanie prac w hali wtryskarek. Równo o godzinie 12:00 rozpoczął się wernisaż otwierający setną edycję Galerii Bezdomnej tym razem organizowanej przez Rzeszowskie Stowarzyszenie Fotograficzne. Galerię Bezdomną można było oglądać do niedzieli tj. 13 maja do godziny 20:00, ponieważ o tej godzinie rozpoczął się demontaż powieszonych prac.

Galeria bezdomna to spontanicznie tworzone wystawy fotograficzne z udziałem każdego chętnego, w miejscach udostępnianych nam na ten cel na dzień, dwa lub tydzień (np. w opuszczonych wnętrzach przed remontem). Temat, forma i ilość prezentowanych prac są indywidualną decyzją autorów. Dopuszczalna jest każda forma wystawiennicza, od zwykłej odbitki do instalacji. Impreza ma charakter nieformalny, rozwinęła się już w formę cyklicznych wystaw.

Bezdomna – bo nie ma stałego miejsca, pojawia się na chwilę i znika by ponownie otworzyć swoje podwoje w zupełnie innym miejscu. Pojawia się tam, gdzie tylko znajdzie się wolne miejsce gotowe na jakiś czas przygarnąć fotografię.

Specyfiką GALERII BEZDOMNEJ jest brak wstępnych eliminacji. To, co zostanie na wystawie pokazane zależy tylko i wyłącznie od poziomu autocenzury wystawiających osób. Po pierwsze nie dobieramy wystawców: pokazać swoje prace może każdy, kto chce: i foto-graficzne gwiazdy, i profesjonaliści, i początkujący fotografowie, studenci i amatorzy. Po drugie nie selekcjonujemy także prac – nie narzucamy tematyki, techniki, formatu i ilości pokazywanych przez autorów fotografii. Zdjęcia mogą być zarówno oprawione w pozłacane ramy jak i można pokazać „gołe” odbitki przyklejone do ściany.

W wyznaczonym dniu rozpoczęcia wystawy wszyscy autorzy przychodzą ze zdjęciami i wszelakim sprzętem służącym do ich powieszenia, cokolwiek by to było: młotek i gwoździe, taśma dwustronna i wszelkie inne przylepce, sznurki, linki itd. Każdy sam znajduje sobie wolny kawałek ściany (czy podłogi lub sufitu) i zawiesza swoje prace. Mile widziane są wszelkie niekonwencjonalne sposoby ekspozycji – na pierwszej wystawie w Warszawie zdjęcia zawisły na drabinie, stalowych stelażach, kafelkach w toalecie, balustradzie na schodach, leżały na podłodze w skrzynce po ziemniakach.

Kiedy umilknie już stukanie młotków i wszystkie prace już zawisną przychodzi czas na wernisaż. Na umówioną godzinę przybywają wszyscy autorzy wraz z zaproszonymi przez siebie gośćmi. Każdy, jeśli chce, przynosi ze sobą coś, czym mógłby poczęstować swoich znajomych. I następuje ogólna integracja.

Przez cały okres trwania ekspozycji sami autorzy mają pieczę nad wystawą – ustalane są dyżury do pilnowania. Każdy musi poświęcić trochę czasu na doglądanie prac kolegów i swoich. Także przed wystawą chętni zgłaszają się do uprzątnięcia przeznaczonych na wystawę pomieszczeń.

Ostatniego dnia wystawy robimy zakończenie: powtórkę z wernisażu. Po tym każdy demontuje swoją ekspozycję i zabiera zdjęcia.

BEZDOMNA w swoim zamyśle ma stać się także swego zarówno konfrontacjami jak i cyklicznym świętem fotografii. Przychodząc do GALERII każdy ma szansę zobaczyć „co w trawie piszczy”, poznać autorów i porozmawiać z nimi, a może i nawet kupić sobie zdjęcie. Dla fotografów to szansa wzajemnego poznania się i integracji środowiska. Poza tym zapraszamy na wystawę nie tylko fotografów, także muzyków, didżejów, mimów i wszelkiej maści niezależnych artystów aby zaprezentowali się przy okazji naszej wystawy.

Źródło: Wykorzystano materiały Galerii Bezdomnej. Tekst i zdjęcia: Rafał Nowak

Opiekunem rzeszowskiej edycji Galerii Bezdomnej było Rzeszowskie Stowarzyszenie Fotograficzne.

Rusza Miesiąc Fotografii w Krakowie

Katarzyna Mróz — Thu, 17 May 2012 19:06:41 +0000

Maj to od paru lat miesiąc fotografii. W Łodzi trwa Fotofestiwal, zaś w Krakowie już niebawem rozpocznie się X edycja Miesiąca Fotografii. Oficjalne otwarcie odbędzie się już dziś w piątek, 18 maja w Galerii Starmach. Wystawy będą otwarte do 17 czerwca. Hasło tegorocznego, jubileuszowego Miesiąca Fotografii brzmi „dołącz”.

Do najważniejszych wystaw należy z pewnością ekspozycja Aleksandra Rodczenki „Rewolucja w fotografii” w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego. Zaprezentowanych tam zostanie ponad 30 prac gwiazdy rosyjskiej awangardy, klasyka nowoczesnej fotografii, jednego z najważniejszych artystów XX wieku.

Do gwiazd o światowej sławie, których zdjęcia będzie można obejrzeć w ramach tegorocznego festiwalu, należy również Sally Mann. Fotografka jest znana głównie jako autorka wykonanych aparatem wielkoformatowym fotografii swoich dzieci. W Muzeum Etnograficznym będziemy mogli zobaczyć wystawę „Rodzina i ziemia”. Ekspozycja obejmuje prace z różnych okresów jej twórczości artystki.

Nie należy przegapić wystawy Jerzego Lewczyńskiego „Pamięć obrazów”. Lewczyński, jeden z najważniejszych rodzimych fotografów, współtworzył (ze Zdzisławem Beksińskim i Bronisławem Schlabsem) nurt nazwany „antyfotografią”. Na wystawie, oprócz znanych fotografii, znajdą się również te dotąd niepokazywane.

„Gdy mężczyźni są na wojnie” to tytuł wystawy prac Siergieja Bratkowa, na którą składają się dwa cykle: „Dzieciaki” oraz „Żołnierki”. Urodzony w Charkowie artysta wzbudził kontrowersje wizerunkami dzieci, stylizowanymi na osoby dorosłe, eksponujące seksualność. Istotny jest kontekst zdjęć – życie w rzeczywistości postkomunistycznej, w której wszystko jest na sprzedaż. Zdjęcia tego ukraińskiego skandalisty będziemy mogli podziwiać w Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie.

Alena, z cyklu Dzieciaki I, 2000 © Siergiej Bratkow Dzięki uprzejmości Regina Gallery, London & Moscow Źródło: www.photomonth.com

W tym roku nie zabraknie Sekcji Show Off. Kuratorzy (m.in. Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek, Adam Pańczuk i Michał Łuczak) spośród nadesłanych zgłoszeń wybrali dziesięć projektów fotograficznych. Ich autorami są: są: Lena Dobrowolska, Jan Durina, Michał Lichtański, Laura Makabresku, Dawid Misiorny, Martyna Rudnicka, Łukasz Rusznica, Mateusz Sarełło i Ola Walków.

Tegoroczną nowością jest Sekcja Eksperymentalna. Pod kierunkiem słynnej brytyjskiej krytyczki Charlotte Cotton (autorki, m.in. przewodnika po współczesnej fotografii artystycznej „Fotografia jako sztuka współczesna”), z udziałem kilkunastu polskich kuratorów i naukowców, zaprezentowany zostanie tam nowatorski, rozbudowany projekt interdyscyplinarny. Twórcy Sekcji zadali sobie pytania: „Czym jest fotografia dzisiaj? Jak się zmienia? Co my robimy z nią, a co ona z nami? Co nam daje, a co odbiera? W jaki sposób wpływa na rzeczywistość? Po co ją robić i jak na nią patrzeć?” Być może odpowiedzi na część z tych zagadnień poznamy podczas oglądania rezultatów eksperymentu w Bunkrze Sztuki.

Szczegółowe informacje: www.photomonth.com

Polecamy: „W stronę lepszych zdjęć” (fragment i nasz komentarz)

Redakcja — Mon, 30 Apr 2012 09:38:13 +0000

Któż z nas nie pamięta swojego pierwszego razu, kiedy wszystko – dosłownie wszystko – było pełne niewiarygodnej świeżości, doprawionej solidną porcją ekscytacji? Tego, który pozwolił zakochać się w fotografii, dzięki której można ujrzeć świat piękniej i dokładniej? Sama pamiętam, choć czasy wydają się być dość odległe, jak pierwszy raz dostałam aparat do ręki i zaczęłam wyłapywać te wszystkie cudowności, które pozwalały się utrwalać. Obrazy utrwalały się jeden za drugim, światło pozwalało się przyłapywać w różnych porach dnia, a ja – metodą prób i błędów – wyłapywałam te najpiękniejsze połączenia, dochodząc do coraz większej wprawy fotograficznej.

Wstyd przyznać, że ta pierwsza fascynacja minęła. Czas i doświadczenie sprawiły, że zdjęć robiłam coraz mniej, za to każde naciśnięcie migawki stało się bardziej świadome i przemyślane. Jednak czegoś – mimo wszystko – zaczęło mi w fotografowaniu brakować. Wkradła się do niej rutyna. Z jednej strony uwierająca, z drugiej zaś – wygodna. Dlaczego? Jak powiedział sam David Noton:

„Zbyt łatwo popaść w rutynę wywołaną osiągniętym sukcesem. Zaczynamy patrzeć na świat i fotografować w bezpieczny sposób, prowadzący do przewidywalnych rezultatów. Doświadczenie to wspaniała rzecz. Bez dwóch zdań. Jeśli coś działa, nie warto tego naprawiać. Ale bez zmian fotografia zamiera. Wszystkie zdjęcia zaczynają wyglądać tak samo.”

Jego nowa książka – „W stronę lepszych zdjęć” jest właśnie o tym, jak z owej rutyny spróbować się wyrwać. Jest podróżą ku inspiracji.

Wyprawa, w jaką zabiera czytelnika David Noton, nie należy do najłatwiejszych. Pierwszym, co może zaskoczyć to forma książki, która sprawiła, że moje pierwsze wrażenie nie należało do najlepszych. Dlaczego? Spodziewałam się czegoś innego niż kolejnej relacji z kilku podróży znanego fotografika. Oj nie! Kartkując strony książki i przeglądając je, burzyłam się strasznie. Może to sprawiła pewna pobieżność, a może (paradoksalnie!) bałam się wyjść ze stagnacji, w jakiej w owym czasie się znajdywałam, ale każdy kolejny rozdział, każdy kolejny wojaż (widok, portret, etc.) przynosiły smutne przemyślenia, które skończyły się odłożeniem książki na czas nieco lepszy. Dla mnie.

Następne podejście było ciut niepewne. Bojąc się kolejnego rozczarowania, otworzyłam książkę na chybił-trafił. Padło na przepiękny „Portret młodej dziewczyny”, którego opis rozpoczął autor następującymi słowami:

„Po zrobieniu kilku ostatnich zdjęć zdałem sobie sprawę, że moje podejście do tej wyprawy musi się zmienić. (…) Zamiast ze [złym światłem] walczyć, muszę je wykorzystać.”

To była pierwsza lekcja, jaką dostałam od Davida:

„Trzeba nauczyć się, jak zamieniać przeszkody w zalety. Trzeba dać się ponieść wydarzeniom i być elastycznym. Brzmi jak fraza buddysty? Ale się przydaje.”

Nieco zaskoczona tym zbiegiem okoliczności, zaczęłam od początku. I to był naprawdę bardzo dobry krok. Dlaczego? Autor bowiem zabiera nas w podróż, która uczy patrzeć na świat i fotografię w nowy, inspirujący sposób. Jak? Przez pokazanie czytelnikowi (fotografowi) setki zdjęć z dziesięciu różnych miejsc oraz dokładnie zdanie relacji z historii ich powstania. Naprawdę dokładnych. Bo co się działo przed uchwyceniem danego obrazu? Co w trakcie, a co po nim? I co zrobić by zdjęcia były jeszcze lepsze?

Próbując odpowiedzieć na te pytania, David pokazuje, że fotografia, – choć cudowna – nie jest łatwą pasją czy zawodem. Trzeba dla niej wiele poświęcić – od rodzinnych wakacji i przespanego poranka począwszy, po wiele godzin spędzonych na ćwiczeniu z aparatem:

„Fotografia – jak każde rzemiosło – opiera się na treningu. Używając aparatu codziennie, człowiek przestaje myśleć o ograniczeniach stricte technicznych”.

Nasz przewodnik w poszukiwaniu inspiracji wielokrotnie udowadnia, że to właśnie ćwiczenie czyni mistrza. Pokazuje, jak ważna jest wytrwałość i elastyczność oraz stawianie sobie coraz to nowszych wyzwań. Snując rozważania na ten temat, Noton uczy, że tak naprawdę żadne zdjęcie – dobre zdjęcie – nie powstaje wskutek przypadku. Nawet, jeśli jest robione w reportażowym szale:

„Czasem jednak udaje się stworzyć zdjęcie, którego nie da się zaplanować. (…) Po prostu intuicyjnie zareagowałem na zaistniałe okoliczności. Szczęście? Gary Player, znany golfista, powiedział kiedyś: „Im więcej ćwiczę, tym więcej mam szczęścia”.”

Koniec końców – przybliżający nam arkana swojego warsztatu – David staje się dla czytelnika nauczycielem, ba! przyjacielem, który nie tylko uczy techniki fotografii, ale także pokazuje, jak to jest być fotografem. Jak nie bać się łamać konwencje i przełamywać własne słabości.

„W stronę lepszych zdjęć” to bez wątpienia wartościowa książka, po lekturze której życzyć sobie można podróży, które inspirują, a także pokory, która pozwala widzieć więcej oraz wytrwałości, która pozwoli nam przybliżać się do doskonałości.

Tekst: Żaneta Prowda

DAVID NOTON - W STRONĘ LEPSZYCH ZDJĘĆ. INSPIRACJA – TECHNIKA – SPRZĘT

Cena: 53,90zł
Liczba stron: 192
Format: 240 x 260
Oprawa: miękka

„To nie jest to, na co wygląda” – wystawa fotografii oraz koncert zespołu WidziMiSie

Redakcja — Wed, 11 Apr 2012 20:33:05 +0000

Klub „Firlej”we Wrocławiu zaprasza na „To nie jest to, na co wygląda” – wystawę fotografii oraz koncert zespołu WidziMiSie. Na wystawie zaprezentowane zostaną zdjęcia pięciu autorów: Marzeny Grucy, Edyty Waleńciak, Tomasza Kurczowy, Agaty Grząby i Marty Gniewkowskiej. Wybrali oni zdjęcia ze swoich autorskich albumów fotograficznych, które pozostając spójne wewnętrznie, różnią się od siebie treścią, narracją i formą.

Oto, co autorzy mówią o swoich projektach:

Marzena Gruca „Obok”:

Album pokazuje to, co jest mi bliskie, ważne, jednak z perspektywy bycia jak najmniej zauważalnej. Robię zdjęcia głównie wieczorem, o mojej ulubionej porze. Wieczory pachną swoją tajemnicą, bardziej czuję szepty, wyraźniej widzę emocje.

Edyta Waleńciak „Karuzela”:

Karuzela to momenty z życia ludzi z różnych miejsc, zebrane i poukładane obok siebie w książce. W całości tworzą maszynę, która daje poczucie, że wszyscy jesteśmy jej częścią.

Tomasz Kurczowy „Pharmakon”:

To był najgorszy i zarazem najlepszy rok w moim życiu. Nie wiem jak to możliwe, ale tak właśnie jest.

Agata Grząba „The Present Perfect”:

Tytuł albumu pochodzi od czasu Present Perfect służącego do opisu doświadczeń, zmian i ich skutków. Prezentowane fotografie mówią o oczekiwaniu, trwaniu w bezruchu. To ostatni bezpieczny moment przed nadejściem zmiany, na którą nie można się przygotować ani uodpornić.

Marta Gniewkowska „16:12”:

16:12 nie jest opowieścią o konkretnym bohaterze czy miejscu. To po prostu 16:12, chwila, w której wiele może się zdarzyć.

Podczas wernisażu wyświetlony zostanie sllideshow, prezentujący wyżej wymienione projekty oraz zaprezentowane zostaną albumy fotograficzne. Wernisażowi towarzyszyć będzie koncert zespołu WidziMiSie.

WidziMiSie to fusion-jazzowy zespół, który narodził się z pomysłu dwóch wrocławskich muzyków: perkusisty Jerzego Łaby i pianisty Andrzeja Rayskiego. Jak wiele nowych projektów jazzowych i ten wymagał wielogodzinnych jam sessions, które z końcem 2010 roku przyniosły ostateczny skład zespołu z Grzegorzem Posłusznym (gitara basowa) oraz Marcinem Stankowskim (trąbka). Okazało się, że jazzmani świetnie rozumieją swoje muzyczne pomysły, co pozwoliło na błyskawiczne rozpoczęcie prac nad materiałem. Widzimisie to czterech stylistycznych indywidualistów, jednocześnie graczy zespołowych świetnie odnajdujących się w skoordynowanej przez rytm koncepcji zespołu, którzy wykonując swoje autorskie kompozycje (w większości utwory Andrzeja Rayskiego) nie stronią od improwizacji, zawsze dając słuchaczowi unikalne wrażenia. Odważne i pomysłowe, często nieregularne podziały rytmiczne w połączeniu z energetyzującymi koncepcjami melodycznymi to ich specjalność.

Strona internetowa: http://www.facebook.com/TheWhims?v=app_178091127385

Wernisaż: 24.04.12 | godzina: 18:00 | Wstęp Wolny
Miejsce: Firlej, ul. Grabiszyńska 56, Wrocław, www.firlej.wroc.pl
Termin: 24.04.2012 – 10.05.2012
Wstęp wolny

Polecamy: Światło w fotografii: magia i nauka – wydanie drugie rozszerzone i zaktualizowane (zapowiedź)

Paweł Suder — Wed, 11 Apr 2012 18:30:37 +0000

Nieważne jak intuicyjny w obsłudze jest twój aparat fotograficzny, jeśli chcesz uzyskać wspaniałe rezultaty, kształtując oświetlenie swoich fotografii, musisz włożyć w to wiele wysiłku i użyć wyobraźni. Te dwa kluczowe czynniki mogą bardzo szybko sprawić, że twoje zdjęcia staną się lepsze. O tych właśnie kwestiach traktuje Światło w fotografii: magia i nauka. Książka ta stanowi kompleksowe wprowadzenie do teorii światła i zasad oświetlania, dzięki czemu każdy fotograf będzie mógł wykorzystywać światło do wyrażenia swojej kreatywności i doskonalenia warsztatu. W drugim wydaniu znajdziecie dziesiątki nowych zdjęć i schematów oświetlenia, pokazujących jak zrobić złożone fotografie, a także nowe informacje na temat sposobu pracy z małymi fleszami i kolorowymi filtrami oraz fotografowaniu w świetle zastanym i błyskowym.

Style oświetlania ciągle się zmieniają, ale natura światła zawsze pozostaje taka sama. Kiedy już zrozumiesz podstawowe prawa fizyki związane z oświetleniem i dzięki tej książce twój potencjał twórczy stanie się nieskończony!

Pierwsze wydanie książki Światło w fotografii: magia i nauka zdobyło tytuł Fotograficznej Publikacji roku 2009 w kategorii Technika w konkursie organizowanym przez Galerię f5 & Księgarnię Fotograficzną.

Dla wielu fotografów ta książka stanie się praktycznym podręcznikiem pomocnym w świadomej pracy z najważniejszym narzędziem, jakim jest światło.

Wacław Wantuch

Światło w fotografii: magia i nauka to lektura obowiązkowa dla wszystkich myślących poważnie o fotografii i pragnących całkowicie panować nad tym, co się znajdzie na zdjęciu.

Andrzej Zygmuntowicz

S.Biver., P. Fuqua, F. Hunter „Światło w Fotografii Magia i Nauka. Wydanie rozszerzone i zaktualizowane”
Cena: 53,90zł
Liczba stron: 352
Format: 170 x 240
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Galaktyka

Wystawa fotografii Małogrzaty Pióro „Okno na Świat”

Redakcja — Wed, 04 Apr 2012 20:22:04 +0000

Zapraszamy na wernisaż fotografii Małgorzaty Pióro „Okno na świat”, 12 kwietnia 2012 r. o godzinie 19.00 do Podgórskiego Domu Fotografii przy ul. Limanowskiego 11.

Fotografie prezentowane na wystawie to małe okna mojego spojrzenia na świat. To zachwyt światłem, które otwiera drzwi do naszych emocji. To inspiracja barwą, która zachwyca. To zabawa kształtem i formą w budowaniu scenografii fotografowanej sceny. Okna chwili to kadry wspomnień miejsc, których piękno zostało we mnie. To radość życia i spełnienie w pasji tworzenia. Motto autorki w fotografii to: patrz sercem, kadruj okiem, rysuj światłem.

Małgorzata Pióro, zwycięzca konkursu Travel Photographer of The Year 2011 w kategorii „Portfolio/Exotic”. Fotograf, pedagog, socjolog. Ukończyła Europejską Akademię Fotografii w Warszawie z tytułem artysta fotografik. Współzałożycielka Grupy Fotograficznej „7”. Wykładała fotografię na Akademii Fotografii oraz Akademii 30+. Jest autorką jednego z pierwszych w historii i wielokrotnie nagradzanego kalendarza „Siostry” – przedstawiającego codzienne życie sióstr zakonnych. Laureatka wielu nagród krajowych i autorka kilku wystaw. Przez 4 lata prowadziła klub FotoWyż przy Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości w Krakowie. Prowadzi także warsztaty i obozy fotograficzne dla młodzieży i dorosłych w ramach projektów unijnych. Współpracuje z wydawnictwami i Podgórskim Domem Fotografii w Krakowie. Zrealizowała projekt fotograficzny – „Oko w Oko” prowadząc wykłady i spacery fotograficzne w większych miastach Polski. Ma na koncie także plener w Pradze w ramach projektu „Z pociągu do fotografii”. Z pasją dzieli się fotograficznym spojrzeniem na świat współtworząc portal kreatywnej fotografii fotomargines.pl. Od 5 lat współprowadzi autorskie warsztaty Przygoda z Fotografią w Krakowie. Obecnie rozwija w Londynie autorskie warsztaty „Sztuka Patrzenia”. Ich pierwszym owocem jest wystawa „Dom Poza Domem” grupy „f-stop” prowadzonej przez autorkę w ramach organizacji Polish Professionals. Najnowszy projekt to autorskie warsztaty FOTOpsychologia. Uwielbia podróże ze smakowaniem chwili i kawy. Kocha muzykę pobudzającą wyobraźnię i niezmierzone horyzonty kreatywności.

Inspirujący fotograf 22: Spencer Tunick – mistrz nagich ciał

Paweł Suder — Tue, 03 Apr 2012 18:56:11 +0000

Po ponad roku przerwy w cyklu poświęconym inspirującym fotografom (poprzednio „Fotograf tygodnia”) powracamy do prezentacji zawodowców i pasjonatów w szczególnych sposób wyróżniających się z tłumu fotografujących. Spencer Tunick, bo o nim dziś będzie mowa urodził się 1.01.1967 roku w Middletown, w stanie Nowy Jork. Światową sławę zdobył dzięki monumentalnym instalacjom fotograficznym, przedstawiającym jednorazowo kilka tysięcy nagich osób, upozowanych w ikonograficzne symbole.

Największe przedsięwzięcie Spencera Tunicka miało miejsce 6 maja 2007 w Meksyku na placu Zócalo, gdzie w fotograficznej instalacji wzięło udział 18 tys. nagich osób. Znaczący sukces artystyczny i logistyczny osiągnął również w czerwcu 2003 w hiszpańskiej Barcelonie, gdzie zaaranżował scenę z 7 tys. nagich Hiszpanów przed ich Narodowym Instytutem Kultury. We Francji, w porcie Lyonu, w dniu 11 września 2005 rozebrało się 1,500 osób.

Inne instalacje, które zdobyły światowy rozgłos, to zbiorowe akty sfotografowane:

podczas sesji w stanie Nevada w 1997 (po koncercie rockowym z udziałem 1,200 jego słuchaczy)
w australijskim Royal Botanic Gardens w Melbourne z 2001
w brazylijskim São Paulo (2002) (w kilku punktach miasta pozowało do 1,000 osób)
przed londyńską Saatchi Gallery (2003)
oraz w belgijskim mieście Brugia 8 maja 2005 (w trakcie Festiwalu Kultur Corpus 05 na historycznym rynku miejskim podczas burzy ustawił w jednym rzędzie 1 249 mężczyzn i 701 kobiet).

Fotografował w następujących miastach: Brugii, Buenos Aires, Buffalo, Londynie, Lyonie, Melbourne, Montrealu, San Sebastián, São Paulo, Caracas, Newcastle/Gateshead, Wiedniu, Düsseldorf, Cork, Dublin i Santiago de Chile. Wszyscy pozują dla Tunicka nieodpłatnie, otrzymując podpisaną przez artystę jedną fotografię, której wartość na aukcjach dzieł sztuki osiąga niekiedy do kilku tysięcy dolarów.

Wydawać by się mogło, że fotografowanie nagich ciał w dużej liczbie pozbawi je indywidualnego odbioru i należytego szacunku. Tymczasem przeciwnie jest przeciwnie. Tunick układa nagich ludzi w abstrakcyjne, zachwycające wyobraźnią formy wpisując w ramy stworzone ze słynny i ciekawych miejsca na całym świecie. Brak szczegółów i powszechna nagość sprawiają, że zdjęcia odbiera się raczej z zachwytem niż zgorszeniem.

Marianna Dąbkowska, jedna z uczestniczek pozujących dla Spencera Tunicka tak wspomina udział w emocjonującej sesji:

Ponieważ nie było już sensu wracać do Brooklyn Heights, koło trzeciej pojechaliśmy z Tomkiem do mieszkania Margharity i Mateo. Pogrążeni w dyskusjach nad zdjęciami, o nowym filmie, który montuje Mateo, dzięki włoskim lodom, bez których Margharita nie może żyć, przetrzymaliśmy bezsennie do piątej z minutami. Zadzwoniliśmy do Andrei i Tommaso. Wyruszyliśmy. Niewiele się wyjaśniło – Andrea: tak, Margharita i Mateo: raczej tak, reszta o krok od stchórzenia. Wszyscy byliśmy niesamowicie podekscytowani, rozedrgani włoską kawą i brakiem snu. Taki sobie jeden z umiarkowanie magicznych momentów. Po krótkich poszukiwaniach dotarliśmy na miejsce, które poznaliśmy po absurdalnym (jak na 5:30 w niedzielę) tłumie. Wolno zbliżyliśmy się.

A potem poszło naprawdę szybko. Margharita i Mateo powiedzieli, że boją się glin i nagle się ulotnili. Wysoki koleżka z drabiną po konsultacji z niższym z torbą fotograficzną powiedział, że kto nie uczestniczy czynnie proszony jest o pozostanie w tym miejscu. Reszta przejdzie za zakręt, tam na dany znak rozbierze się, pobiegnie za następny róg i położy się na ulicy. Tłum nie przerzedził się. Wszyscy byli uśmiechnięci, pewni siebie. Przekrój ras, grup wiekowych, kategorii wagowych. Około dwustu osób. Tomek spojrzał na nas, potem za siebie – „nie, nie idę, poczekam na was w samochodzie”. I wtedy, kiedy zostałam już tylko z Andreą i Tommaso, poczułam siłę, jakiś prąd, radość? „Robię to”- powiedzieliśmy niemal jednocześnie z Tommaso. I już zaraz szliśmy za róg. Krzyk „NOW!!„, nasze ubrania leżą na asfalcie, widzę przed sobą tłum nagich pleców i pośladków. Żadnej twarzy, żadnego niepotrzebnego spojrzenia. Wiatr, chłód asfaltu pod stopami i usta same rozciągają się w uśmiechu. Śmiejący się tłum biegnących gołych tyłków pod siedzibą Rady Miasta Nowy Jork. Położyliśmy się. Trwało to może sześć, może pięć minut. Nikt nie rozmawiał. Cisza. Ciepło i zapach ludzkich ciał. Nade mną niebo. Błogostan. Jakieś piętnaście metrów ode mnie Tunick na drabinie naświetla w ekspresowym tempie kolejne rolki filmu, uwieczniając ten miękki, skomplikowany, cielesny wzór, który pojawił się w środku miasta. (…)

Potem wstaliśmy, chociaż nie chcieliśmy wstawać, wzięliśmy się we trójkę za ręce i pobiegliśmy do swoich ubrań beztroscy w swej nagości jak starożytni. W tłumie odnaleźliśmy Tomka. Zdecydował się, ale z dala od nas. Ludzie jeszcze moment kłębili się. Jeden facet, korzystając z okazji, rozdawał ulotki zachęcające do wzięcia udziału po południu w kręceniu komedii o „naked party”: basen, trampolina etc. Żenada. Wyczerpani, ale szczęśliwi pojechaliśmy na śniadanie. Gdy weszliśmy do baru dziewczyny przy stoliku w głębi na powitanie krzyknęły do nas, że będą na zdjęciach gdzieś z przodu. Jak nas poznały? Nie mam pojęcia. Ja nie zapamiętałam niczyjej twarzy, niczyjego ciała – tylko masę. I tak się skończyło.

Strona autora: www.spencertunick.com

Źródło: wikipedia.pl + http://www.naturystyka.friko.pl/naturyzm/artyk/0005.html

„Fotograf w podróży” Piotra Trybalskiego (zapowiedź) Helion

Redakcja — Sun, 01 Apr 2012 15:51:45 +0000

„Fotograf w podróży” Piotra Trybalskiego to książka, która odmieni sposób podróżowania zarówno adepta sztuki fotografii, jak i podróżnika, mającego aspiracje przywieźć z wyprawy coś więcej niż tylko wspomnienia.

Przed fotografującym podróżnikiem stoi nie lada wyzwanie. Jako podróżnik przemieszcza się z miejsca na miejsce, jest w ciągłym ruchu, podąża… Będąc fotografem wyczekuje, planuje, układa w głowie kadry… Ale jest coś, co łączy te dwie natury: poszukiwanie. Ich wspólnym celem jest znalezienie czegoś, co na długo zapadnie w pamięć, co warte będzie wspomnień i uwiecznienia w kadrze. Czegoś, co pozwoli poznać ludzi i ich historie. Aby podróżować i fotografować musisz więc dojść do pewnych kompromisów. Tak zaplanować wyprawę, wybrać miejsca, sprzęt i sposób podróżowania, aby znaleźć czas i warunki umożliwiające fotografowanie.

Niepowtarzalny klimat miejsca, zaklęta w detalach barwna mozaika kultur, eteryczna chemia ludzkich indywidualności… Wszystko to możesz uchwycić na swoich zdjęciach. Prawdziwa fotografia podróżnicza nie polega bowiem na zwyczajnym portretowaniu i uwiecznianiu interesujących miejsc ― to sztuka snucia fascynujących opowieści, w których słowa zastępujesz barwnym językiem obrazu.

Takie właśnie niezwykłe, zapierające dech i zapadające głęboko w pamięć zdjęcia prezentuje Piotr Trybalski – doświadczony dziennikarz, znany podróżnik i fotograf. W swojej książce odsłania arkana tych pasjonujących, choć niełatwych profesji.

Książka miała swoją premierę 17. marca podczas 9. Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły w Krakowie, w trakcie którego autor Piotr Trybalski poprowadził spotkanie – warsztaty „Fotograf w podróży”.

„Fotograf w podróży” to inspirujący przewodnik po świecie reporterskiej fotografii podróżniczej. Autor prowadzi czytelnika przez wszystkie etapy przygotowania się do wyjazdu fotograficznego i jego organizacji, dzieląc się swoja wiedzą, zdobytą podczas kilkunastu lat podróżowania, pracy fotograficznej i dziennikarskiej.

Czytelnik dowie się z książki czym jest fotografia podróżnicza i jaka misja kryje się za każdym, kto wyrusza w świat z aparatem fotograficznym. Przeczyta jak przygotować się merytorycznie i technicznie do wyjazdu fotograficznego: skąd czerpać wiedzę i informacje, jak wybrać odpowiednie miejsca do fotografowania, jak zorganizować czas na miejscu, jak i czym się poruszać, jak planować wyjazd w odpowiedniej porze roku i porze dnia i dlaczego fotografowanie z siodełka roweru jest ciekawsze niż z okna samochodu, a grzbiet wielbłąda to najlepszy sposób na podróżowanie z aparatem.

Autor pomaga w wyborze sprzętu fotograficznego na miarę każdej kieszeni, umiejętności fotograficznych i tematyki zdjęć; opisuje wyposażenie fotografa – podróżnika, zwracając szczególną uwagę na praktyczny aspekt wykorzystania akcesoriów przydatnych w różnych warunkach fotografowania: zimą, na pustyni, pod i nad wodą, na rowerze czy w samochodzie. Radzi jak się ubrać by nie wzbudzać sensacji, jak transportować sprzęt i jak odpowiednio spakować się na wyjazd fotograficzny

W końcu czytelnik dowie się jak fotografować ludzi w różnych krajach i kulturach, czym jest fotografia uliczna i jak ją uprawiać, jak fotografować w górach, kiedy jest zimno, pod wodą i na jednostkach pływających. Autor opowiada czym jest fotografia o zmroku i jak tworzyć panoramy fotograficzne.

Dla tych fotografujących podróżników, którzy chcieliby związać z fotografią swoje życie zawodowe, autor przygotował rozdział, z którego można się dowiedzieć jak zaistnieć z własną fotografią w mediach i Internecie, jak przygotować portfolio zdjęć, jak sprzedawać własne prace oraz jak przygotować środowisko „cyfrowej ciemni” aby efektownie przygotowywać zdjęcia do prezentacji.

O autorze:

Piotr Trybalski, podróżnik, dziennikarz i fotografik. Z aparatem podróżuje już od kilkunastu lat. Swoje teksty i zdjęcia publikował m.in. w Magazynie Podróże, Poznaj Świat, tygodniku POLITYKA, National Gepographic, tygodniku Przekrój, Focus Historia, Kaleidoscope, Enter, Magazynie Górskim, SKI Magazynie, Waszych Podróżach, „VIVA!”.

Jest współautorem przewodnika „Podróże z adrenaliną” (wyd. Publicat) oraz współautorem zdjęć do książki „Odkrywanie świata” Ryszarda Badowskiego (wyd. Pascal) i współorganizatorem jednego z najciekawszych w Polsce festiwali podróżników „Trzy Żywioły”, a także festiwalu filmów dokumentalnych „Trzy Żywioły – Festiwal Filmów Świata” . Na co dzień jest redaktorem naczelnym portalu dla podróżników - GoPlanet.pl i dla narciarzy – SkiPanorama.pl.

Strona prywatna autora: www.Trybalski.com / kup na Helion.pl: http://helion.pl/ksiazki/fotograf-w-podrozy-piotr-trybalski,fotpod.htm